Page 301

٢٩٦ خیام گفته که من با همین سبب شب و روز شراب میخورم و با معشوق بسر میبرم که روز قیامت هم در همین حالت برخیزم. گویند که ماه روزه نزدیک رسید من بعد بگرد باده نتوان گردید تا آخر شعبان بخورم چندان می کاندر رمضان مست بخسبم تا عید باده خوران ایران در ماه رمضان شراب نمیخورند، لیکن خیام این پیرایہ خود را بصورت بدیع ادا نموده است تا آنی همین مضمون را فطری (نچرل) ساخته است میخور دن این ماه روا نیست ولیکن مستانه توان خورد شب یکدهه یا خور د بدان گونه بباید که بمستی تاشام دگر بر نتوان خواست بستر یک شاعر دیگر پیرایه خیلی لطیف اختیار نموده در یک غزل که ردیفش «نمی دانستم» است میگوید:- قرب یک ماه بمیخانه اقامت کردم اتفاقاً رمضان بود نمیدانستم هرگه که طلوع صبح ازرق باشد باید که بکف جام مروق باشم گویند بافواه که می تلخ بود شاید چو هر حال که می حق باشد در غربی یک مثل مشهور است (الحق مر) یعنی سخن حق تلخ است.