Page 263

٢٥٨ نعلی زده از زر عیاری گوی در گوش سپهر گوشواری گوی سنجر پنجهزار درهم و اسپ خاصه بخشید . معزی باز برجسته گفت چون آتش خاطر مرا شاه بدید از خاک مرا بر زبر ماه کشید چون آب یکی ترانه از من بشنید چون باد یکی مرکب خاصم بخشید سنجر هزار دینار بخشیده امر فرمود که در خطابش لقب بشاهی داخل شود با سنجر معز الدین لقب داشت بناءً او را معزی خطاب دادند که تا امروز تخلصش مشهور است - روزی سنجر چوگان بازی میکرد که اتفاقاً از اسپ افتاد معزی رباعی ہذا را فی البدیہہ گفت - شاها ادبی کن فلک بدخو را کو چشم رسانید رخ نیکو را گرگوی خطا کرد به چوگانش زن ور اسپ خطا کرد بمن بخش اورا مصرعۀ آخر دو پہلو دارد. سنجر اسپ به معزی بخشید و معزی دگر یک رباعی را فی البدیہہ تقدیم نمود - رفتم بر اسپ تا به جبرش بکشم گفتا که نخست بشنو این عذر خوشم نی گاو زمینم که جهان بر گیرم نی چرخ چهارمین که خورشید کشم