Page 205

۲۰۰ براد نشسته یکی پهلوان ابا فرو باسفت وبال گوان ازان کس که برپای پیشش بپاست نشسته بیک سر از و برتر است بایران نه مردی به بالای او کمند فروهشته تا پای او درافششن به بین اژدها پیکر است بران نیزه بر شیر زرین سراست بخود هر زمان بر خرد شد همی تو گوئی که در یا بجوشد همی که باشد بنام آن سوار دلیر که هردم همی بر خرد شد چو شیر هجیر اسم ستم را تبدیل نموده نشان داد، اکنون سهراب کیفیت افسران دیگر را می پرسد- وزان پس بپرسید کز مهتران کشیده سراپردۀ برگران سواران بسیار و فیلان بپای برآید همی نالۀ کر نای میان سرا پرده تختی زده ستاده غلامان پیشش رده زایران بگو نام آن مرد چیست کجا جای دارد نژادش ز کیست چنین گفت کان پور گود از گیو که خوانند گردان و راگیو نیو زگو و ر زیان مهتر و بهتر است به ایران سپه برده هر د سراست بدو گفت زان سو که تابنده شید بر آید یکی پرده بینم سپید