Page 102

۹۰ مستم کن آنچنان که ندانم ز بیخودی در عرصه خیال که آمد کدام رفت افراط نوازش محبوب — امان به نظاره خراب ناز او ندایِشیا ما به بوئی مست ساقی پرد به پیمانه جان سختی وصال — خواری ای جان برو و خواه بمن باش که مردنی نیستم امروز که جانان انجاست بظاهر شبه وارد می شود که این واردات در عشق مجازی مسلم اند مگر در عشق حقیقی امکانش نیست پوشا بحقیقی ذات باریتعالی چون از زمان و مکان صورت و شکل ستمت و جهت پاک است در انجا جذبات دیدار وصال- فراق- انتظار- شوق - محویت صورت نمی بندد- ولی واقعه چنین است که کیفیتهائیکه بمعارف در وقت مشاهدات تجلیات صفاتی میگذرند به واردات عشق مجازی خیلی شبیه می باشند لہٰذا جذبات همرنگش ولیکن به نسبت آن بسیار لطیف و خیلی پر جوشش و بسا پاکتر» پیدا میشود و صوفیه آنرا در الفاظ مروجه زمانه ادا می نمایند مثلاً عارف تنوع و کثرت تجلیات را بدین الفاظ ادا می نماید — اگر او دیده دادت که دیدارش به او بینی طلب کن دیده دیگر که دیدار دگر دارد