Page 369

۳۵۸ نزول طبعی او نبود، گاهی که موقع می یافت خاطر خود را باشغال زنده دلی بازی میداد، چنانچه یک دفعه تمام شب عبدالله بن عباس بحضور شان اشعار میخواند، وقتیکه صبح شد فرمود حال قرآن بخوان، ابن جوزی محدث در سیرۃ العمرین می نویسد یکدفعه شب بکشت برآمد از یکطرف صدای بیت خواندنرا شنید و بآنطرف متوجه شده تا دیر کوشش میکرد، یکبار در سفر حج حضرت عثمان و عبدالله بن عمررض و عبدالله بن زبیر و غیره با او همراه بودند، حضرت عبدالله بن زبیر با هم سنان خود خیز زده میگردیدند و دانهای حنظل را با هم انداخته میرفتند، حضرت عمررض صرف اینقدر فرمود که اشتر رم میکند مردم، رباح را بحدی خواندن تکلیف نمودند داد از جهة حضرت عمررض نمیتواند، وقتیکه دید فاروق اعظم اظهار ملال ننمود، رباح آغاز بخواندن کرد و او نیز می شنید وقتیکه صبح شد فرمود بس کن حال وقت ذکر است، یکدفعه در سفر حج یک شتر سوار میخواند مردم بحضرت عمررض عرض کردند که او را منع نمیکنید ، فرمود خواندن زاد راه شتر سوارانست، خوایت اران جستجو میکرد