Page 335

۳۲۴ تا ہر فیصلہ کند نافذ شود و چون ازینواقعہ احتمال میرفت کہ یعنی خود حضرت عمر رض شعر فہم نبود، بنابران در جائیکہ ادبا اینواقعہ را می نویسند این را نیز می نویسند کہ از حکمتہای عملی حضرت عمر رض بود کہ نمیخواست در بین شعرای بد زبان خود را داخل کند، و گر نہ دقایق شعری را کہ بہتر از و میدانست . حضرت عمر رض اگرچہ بر کلام تمام شعرای مشہور عرب عبور کردہ، ولی از میان ہمہ سہ شاعر را انتخاب نمودہ کہ عبارتست از امرءالقیس ، زہیر، نابغۃ ، و باز ازین سہ نفر کلام زہیر بیشتر پسند داشتہ، او را اشعر الشعرا میگفت، نزدیک اہالی عرب و علمای ادب تا حال این مسئلہ فیصلہ نگشتہ کہ در عرب از ہمہ شاعرتر کیست؟ اما ہمہ برین اتفاق دارند کہ افضلیت درین ہر سہ محدود است، نزدیک حضرت عمر رض زہیر بر ہمہ ترجیح دارد جریر نیز برین قائل است، یکدفعہ بیک غزوه‌ عبداللہ بن عباس رض ہمراہ حضرت عمر رض بود و حضرت عمر رض باو گفت، شعر اشعر الشعرا را بخوان، عبداللہ ابن عباس رض گفت آن کیست؟ فرمود زہیر حضرت عمر رض زہیر را اشعر الشعرا میگفت عبداللہ