Page 94

(۹۳) حالا از خلاصه و نتیجه این محاوره که با وحشی دست داد - این قدر دانستم - که در مردم این قبیلهٔ وحشیان شمالی از انسانی و انسانیت هیچ اثری نبوده هر يك از ایشان همانا يك مفترسی است لاجرم بر چنین حال اسف اشتعال بنی نوعم خیلی حسرت و تأسف نمودم [ از قرق انبار ترجمه شده ] (از هر دهن سخنی) علمی که بکار آیدت ای جان من آموز نی شعر سرا باش و نه ربط سخن آموز * جهدی کن و از بهر وطن علم و فن آموز از بهر لب لعل بتان چند کنی جان ؟ * رو کندن کان را ز برای وطن آموز نی موی میائی و نه چاه ذقن کوی * علمی که بکار آیدت ای جان من آموز در نقطهٔ موهوم دهن چند شوی محو ! * در هیچ مپیچ این سخن خوش ز من آموز در حسرت بالای بتان چند توان زیست ! * رو صنعت بالون و ببالا شدن آموز چوگان ز تفنگی کن و گوئی ز گلوله * نی زلف چو چوگان و نه کوی ذقن آموز منشین ترش از حسرت لعل لب شیرین * رو کندن کوه و کمر از کوهکن آموز کاهل مشو و بی هنر از خانه نشینی * چون ریل پی علم و هنر تاختن آموز در لندن و پاریس پی علم و هنر شو * نی ترك خطائی و نه شوخ ختن آموز اغیار ببین در چه خیال اند و تو غافل * ای یار تو هم عبرتی از ما و من آموز ای دل طرب اندوز سخنهای بلندت * مستغنی ازین گونه سخنها بمن آموز (مستغنی)