Page 68

٦١ تا کشیده ست صبا خنجر بید همه گلزار پر از پیکان است فلک از هاله سپر ساخت مگر بازمین شان بجدل پیمان است میل اطفال نبات از پی قوت سوی گردون بطبیعت نگران است که کنون بر دهد روزی شان هر که نفس نباتی جان است شاهد باغ ز مشاطه طبع غرقه اندر کهر الوانست چهره باغ ز نقاش بهار بنگوئی چو بهارستان است ابر آبستن در هست گران وز گرانیش گهر ارزانست قناعت آلوده منت کسان کم شو تا یکشبه در وثاق تو نان است تا بتوانی حذر کن از منت کاین منت خلق کاهش جانست ای نفس بسته قناعت شو کانجا همه چیز نیک ارزانست در عالم تن چه میکنی هستی چون مرجع تو بعالم جانست شک نیست که هر کسی جزئی دارد و انرا ببد طریقی احسانست لیکن چو کسی بود که نستاند احسان تهت و نیک آسانست چندانکه مروتست در دادن در ناستدن هزار چند انست