Page 67

٦٠ کاغذ بدست کردم و برداشتم قلم و آلوده کرده نوک قلم را بمشک ناب بودم درین حدیث که ناگاه در بزد دلدار ماه روی من آن رشک آفتاب قضا و قدر اگر محول حال جهانیان نه قضاست چرا مجاری احوال بر خلاف رضاست بلی قضاست بھر نیک و بد عنان گفتی بر این دلیل که تدبیرهای جمله خطاست هزار نقش برآرد زمانه و نبود یکی چنانکه در آئینه تصور ماست کسی ز چون و چرا دم نمی نیارد زد که نقش بند حوادث در این و آنجرات بدست ما چو ازین حل و عقد چیزی نیست بعیش و ناخوشی و نوش اگر رضا دهیم سزاست که زیر گنبد خضرا چنان توان بودن که اقتضای قضا های گنبد خضراست چو در ولایت طبعیم از و گزیری نیست که بر طباع و موالید والی و والات کسی چه داند کاین کوز پشت مینا رنگ چگونه مولع آزار مردم داناست بهار روز عیش و طرب بستانست روز بازار گل و ریحان است از ملاقات صبا روی غدیر راست چون اژدره سوهان است لاله بر شاخ زمرد مثل قدحی از شبه و مرجان است