Page 42

٣٥ از مرگ نیندیشی و غم رزق مخور کاین هر دو بوقت خویش ناچار رسد بی تعلقی درویش هرانکه نیم نانی دارد وز بهر نشست آستانی دارد نه خادم کس بود نه مخدوم کسی گو شاد بزی که خوش جهانی دارد نکوهش از بدخواهی بدخواه کسان هیچ بمقصد نرسد یک بد نکند تا بخودش صد نرسد من نیک تو خواهم تو خواهی بدمن تو نیک نبینی و من بد نرسد کامجوئی - واضرار بغیر گر شادی ازان بخویشتن میدانی کآسوده دلی را بغمی بنشانی در ماتم عقل خویش نشین همه عمر پندار مصیبت که عجب نادانی طاعت - سخا - منع غیبت سنت بکن و فریضه حق بگذار و آن لقمه که داری ز کسان باز مدار غیبت مکن و مجوی کس را آزار در عهده آنجهان منم با ده بیار ترک تعلق تا در هوس لعل لب و جام میی یا در پی آواز دف و بانگ نئی