Page 35

۲۸ مگر در نشناس مشو غرة زآب هنرهای خویش نگهدار بر جا یگه پای خویش عمیق چو چشمه بر ژرف در یا بری بدیوانگی ماند این داوری ولیکن نبیند کس آهوی خویش تزار و روشن آید همی خوی خویش پیمان ندانی که مردان پیمان شکن ستوه نباشند در انجمن که هر کو زگفت تو اندر گذشت ره راد مردی ز خود در نوشت هر انکس که از راه یزدان بگذشت همان عهد اوی و همان با دست نام چمان دگر آن سخن چین دورویه دیو بریده دل از مهر کیهان خدیو با دام میان دو تن جنگ کین افکند بکوشد که پیوستگی بشکند شباست یقین دان که کاری که دارد دوام بلندی پذیرد از ان کار نام تو کاری که داری نبرده بسر چرا دست یازی بکار دگر قضا قضا چون ز گردون فروهشت پر همه زیرکان کور گردند و کر ( وتاب )