Page image — the source of record
Machine transcription
١٦
فردوسی
فردوسی که گویند سخنوری مانند او در زبان فارسی تا امروز برنخاسته است
از باریافتگان سلطان غزنوی است. این پادشاه بزرگ طوری که از فتوحات
عالمگیر خود سلطنت ظاهری را وسعتی در خور بخشید همانطور از نظر والا و همت
بلند ارباب فضل را تربیه نمود و بدستیاری آنها قلمر و معنی را انبساطی بسزا داد
خودش هم دارای فضل بود چنانکه گویند کتابی در فقه تالیف نمود و صاحب طبع
شعر بود. مجمع الفصحا (١) قطعهٔ ذیل را بدو منسوب داشته:
زتخت را گر قم از سر لطف
خون من ریختی و غدرت هست
زانکه هنگام رگ زدن طبعیست
گوی سیمین گرفتن اندر دست
غزنین با که حال شهر کوچکی است در انوقت پایتخت این پادشاه بزرگ بود و بپواسطه
وسعت و عمرانش بحدی رسید که درودک امروز را مسلخ آن شهر شهیر میدانند.
سلطان مدرسه و موزهٔ دران بنا کرد و غرائب نفائس را فراهم داشت
حضرت او را از مشاهیر فضلا و ادبا رونقی تمام بود. ابوریحان بیرونی که درعلوم
مختلفه نظیر شیخ الرئیس بقلم میرفت از فضلای حضرت اوست چار صد شاعر
(١) جلد اول ص ٥٥ جلوس سلطان ٣٨٩ - وفات ٤٢١
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.