Page image — the source of record
Machine transcription
۱۳۰
پرده سرای دیده من گشته نیک تنگ رگها از وکشیده بهر گوشه چون طناب
گوئی دو کاسه اند پر از خون د چشم من یا خود دو ساغرند زجاجی پر از شراب
در این قصیده نیز از کمال (۱) اسماعیل استقبال کرده و مطلع کمال این است:
جانم ز درد چشم بجان آمد از عذاب یا رب چه دید خواهم از این چشم در یاب
باد سحر گهی بهوای تو جان دهد وله ابحیات را لب لعلت روان دهد
در بوستان بیاد دهان تو غنچه را هر دم هزار بوسه صبا بردهان دهد
گلگونه از جمال تو خواهد بعاریت باد صبا چو عرض گل گلستان دهد
از حلقه دو زلف تو عطر باد صبح بوئی بعالمی دهد و بس گران دهد
تا چند در هوای جمالت بآب چشم چهره لاله کارم و بر زعفران دهد
ماند بپسته تو دهن طفل غنچه را گرد ابصبا شکرنش لبان دهد
چشمت بخنجر مژه عالم خراب کرد کس خنجر کشیده بمستان چنان دهد
و ازین قصیده است در مدح ممدوح این بیت:-
کیوان بیکد قیقه زفکرش کجا رسد چرخش گر از هزار درج نردبان دهد
(۱) کمال اسماعیل اصفهانی ابن جمال الدین عبد الرزاق پدر و پسر هر دو شاعرند و در سبک
عراق مستأزند تخصیص کمال اسماعیل که از دقت خیال او را خلاق المعانی گویند کمال اسماعیل بسنه
در فتنه چنگیز شهید گشت. ازوست:
هر شب مه نو سوی شبستانی تازد تا همچو جمال تو جمالی بسازد
در چاردهم شب چو بخود پردازد بیند چو رخت نیست بخم بگدازد
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.