Page 97

۹۲ من بعد تحرک دست و پا غلط است و بتلاش معاش بودن احتیاج و بزدلی هیچ ضرور نیست، من هم همچنان بیدست و پا شده می‌افتم خدا بهر وسیله که میداند روزی مرا میرساند، و بے چندی روز بسر برد و اوقات بفاقه گذشت تا هاتفی از غیب ندائی کر دیه برو شیر درنده باش ایدغل مینداز خود را چو روباه شل بچنگی رو باد گیران خورش کن زیر فضله دیگران گوش کن چو مردان به تن رنج و راحت رسان مخنث خورد دست رنج کسان بگیر ایجوان دست درویش پیر نه خود را بیفکن که دستم بگیر ـ تربیت ـ شیخ سعدی در شعر خود در تربیت گفتگو ی پر تفصیل است و بسی نکته های بغرنج گفته است کندیل تربیت ا که از سطح تربیت زمانه حال بلند تر مینماید ، مثلاً در آنقدیم که زجر و توبیخ بلکه سزای جسمانی کودکان را بی نهایت ضروری می شمردند و تا امروز بهمان خیال هستند و خود شیخ از زبان استادی میگوید (ع) جور استاد به ز مهر پدر حصة دوم سراج الاطفال ۱۲ ساله ۶۲