Page 56

(۵۱) چه خوش سپیده دمی باشد آنکه بنیم باز رسیده بر سرالله کبر بشیراز نه لایق ظلمات است ببدین اقلیم که تختگاه سلیمانست و حضرت راز [دستور در عمارت فاصفه با بود] درین زمان که اطمینان امان تسلی بخش بود شیخ شام را گذاشته از راه عراق عجم بشیراز آمد محمد و اقعیست که در قطعه بموجب [روب تقطیع میشد و در] غربت و مراجعت را بتصریح مینگارند و به قطعه دیگر واضح تر ازان مینویسند. ندانی که من درا قالیم غربت چرا روزگاری ببردم در نگی برون رفتم از تنگتر کان کجا دید جهان در هم افتاد چون موی زنگی همه آدمی زاده بودند لیکن چو گرگان بخونخوارگی تیز چنگی چو باز آمدم کشور آسوده دیدم پلنگان رها کرده خوی پلنگی چنان بود در عهد ابدال که دیدم جهان پر زآشوب تشویش و تنگی چنین شد در ایام سلطان عادل اتابک ابوبکر بن سعد زنگی [چون شیخ] [شیراز امده اینهمه از تعلق حکومت بکلی ازاد بودن ظاهر مشکل بود] لاجرم در جمله درباریان سعد زنگی شامل شد. [در قصاید مکان ] به معاصر ان [*] الله اکبر در شیراز نام یک چشمه ایست.