Page 402

(۳۹۵) محترم آنکہی تواند بود که از ایشان بمالش استغناست آنکه محتاج خلق شد خوارست گرچه در علم بو علی سیناست ايضاً شنیده ام که یکی عقربی ز خانه خویش برون دوید و همیز د هر انچه آمد پیش به پیشش آمده سنگی عظیم و بس منکر بزد بسنگ در صد نیش تا بگرد لیش ز سنگ نعره برآمد که خویش رنجه مکن که ضرر نیش رقم ما را نه کم کند و نه میش جواب داد بنوع گفتش که راست میگوئی ولی پدید کند هر که هست جو هر خویش ايضاً شاعری نیست پیشه که ازان رسدت نان و نیز تره بدوغ رستی سخت زشت و بیمعنی است اجرتی خواستن برای دروغ زان بود کار شاعران بی نور که ندارد چراغ کذب فروغ با وجود سرمایه دار ی قناعت و تو کل با ین نکته هم ابن یمین یقین کامل داشت که اطمنیان خاطر به اصول حصول زر وابسته است چنانچه میفر مایند ( بیت )