Page 279

(٢٧٤) و تا عرصه دو سال همین احوال بود و چنانچه مسئله شیراز رخ داد بلکه سخن باے میر و پا اندازه بالا رفت و حضرت بکمال خود حس کرده خیلی رنجید و بسی دلگیر شد و بلاخره بر مزار بابا کوهی رفته زار زار گریست، شب بخواب می بیند که یکی بزرگی او را لقمه از نعمتی میخوراند و میگوید، برو که اکنون در بای همه علوم بر روی تو باز است ، خواجه آنرا هم شان جویا شده دانست که امیر المؤمنین علیه السلام هستند علی الصباح که از خواب بر خاست این غزل را نوشت ۰ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند و ندران ظلمت شب آب حیاتم دادند و بشهر آمدند رفقا حسب معمول یکجا شده بخواندن اشعار فرمایش کردند جناب خواجه همین غزل را خواند و حریفان جمله کلی بحیرت رفته تصور کردند که این غزل از کسی است و بنام خود نوشته اند برای رفع اشتباه امتحانا طرحی بمیان آوردند حضرت بهمان طرح غزل دیگر نوشت علی الفور ازین کیفیت عالجا مجلس و مذاکرات بسیار بوقوع آمد و سحرا سحر