Page 247

(٢٤٢) آئینه کر زحسرت روئی تو آسمان ہوا برخاست آفتاب بزانو جوامدو سرا بروٹی نکردم که تبریک کمانت نه باندازه بازوی کسر ست هر چند که زلفت سپاهیست جهانگیر زین گونه پریشان نتوانکرد سپا بسیا خته بودم مکن یار آمد و گفت چه خفته که رسید افتاب در سایه اکثریه اجتماع النقیضین شاعرانه را به ثبات میرسانند که بر طبایع اثر استعجاب می بخشد، مصرع درد ما دادی و درمانی هنوز // یاد باد آنکه همه عمر نکردی یادم صنایع امیر در اعجاز خسروی بر صنایع و بدایع همت بلی اندازه بمصرف رساند که ما مخوف بودیم ازینکه بحلقه های این دام خودش گرفتار نه آید از حسن اتفاق است چنانچه آنانکه صنایع و بدایع را فن قرار داده و بران خیال کتب مستقل تصنیف کرده اند مثلاً فرخی و ابن المعتر و غیره ازین بدعت محفوظ ماندند، اگرچه امیر خسرو بنسبت دیگران قدرے آلودگی دارد و بے