Page 208

(۲۰۳) چون باز گذر کنی دران کو بر خاک درش ز من نهی روی هر سنگ که بر گذاشت سگی از من برسانش سلامی هر جا که نهاد پای روشن زنهار ببوسی از لب من خواهد چو ترا درون دهلیز یادش دهی از سگی که نیز زنجیر خودت نهد چو بر دوش از گردن من مکن فراموش اظهار این پیرایه قابل قدر است، میگوید که چون لیلی ترا بدهلیز نخواهد از دیگر سگی در گهیش بیادش آری و اگر طوقی بگردنت می انداخت زنهار که گردن مرا فراموش نکنی. سلام و پیغام عاشق را عالمی مینویسد، اما معشوق بعاشق چه مینویسد و بکدام عنوان مینویسد، نهایت مقام نزاکت است که غور باید کرد و امیر خسرو این موقع طرفه ناز را بچه زیب و انداز کاشف ازان شده لیلی بمجنون مینویسد ای عاشق دور مانده چونی وی شمع ز نور مانده چونی روزت دانم که چون شب است شبهای سیاه بر چه سان است