Page 206

(۲۰۱) خاتمه لیلی و مجنون بنویسد که نظامی را بجز شاعری مشغله و روز گاری نبود در ان هیچ گونه سوء اطمینان نمیشود و مرا حالی است که تا عرق پا بسر سرایت نکند لب تانی قوت حاتم نمیشود. شعر. مسکین من مستمند مدهوش از سوختگی چو دیگ در جوش شب تا بسحر ز صبح تا شام در گوشه نعمتم نگیرم آرام باشم ز برای نفس خود رای پیش چو خودی ستاده بر پای تا خون نرود ز پای تا سر دستم نشود ز آب کس تر در خمسه هر کتابی را که امیر بمذاق خاص خود و جمعیت طبع نگاشته همانا نسخه لیلی و مجنون ست و هم درین کتاب از نهایت خاکساری شخص خود را بمقابل نظامی هیچ گفته میفرماید، بیت میداد چو نظم نامه را پیچ باقی نگذاشت بهر ما هیچ اما انصافا گفته میشود که اگر چه لیلی و مجنون امیر خسرو ولیلی مجنون نظامی یک حصه فرق و تفاوت داشته باشد بقدری خواهد بود که خودشان میدانند درین کتاب از هر گونه خیالات شاعرانه و واقعات