Page 16

(11) در داروخانه اش بود از جلو دکان ایستاد روزی بدکان نشسته ، از یک طرفی فقیری نزدیک دکان آمد در این و کاسکان آن را تا مدلی مجوسه گن متوجه ساز و سامان دکان و آرایش آن میبود و تا یکی مانی نماشا بنا نموده نظف به او گفت داری برود یا آن شغل مینمود خواجه صاحب ناراض شده فرمودند چرا اوقات از بینی کاری که دارد خود را بیفائده ضایع میکنی براه خود برو، فقیر بجواب گفت که شما بفکر خود باشید رفتن من مشکلی ندارد و اینک میروم گفته از گفت و روی به او و وقتیکه نگاه در انجا افتاد، خواجه صاحب بر خاسته دید که فقیر بدار بقا خود نراه بے ثبات رسانده بود . ازین واقعه بس متاثر شده ایستاده با همه کالا کار دیگر نه نبود و و امتعۀ دکان را ببر باد داده ترک روز گار نموده فقر اختیار کردند شایفانی که او یک این قصایضا خواجه داشته اند ایناست م لیکن افسوس است که تذکره نویس های ما شخص خود تصنیفا به به روز کار یکارهای بی کام خواجه صاحب را نخوانده اما چنانچه از ان کتب ثابت میشود که خواجه پنج روز را اشتغال به فن و تصوف، به بیش از بقیه خود مجوس بعد از نمد ر کوچه فقر و تصوف هم به کسب سابقه خود شغلی داشتند کمال و شوف و بهمان ذوق بدر حقایق اسرار و عرفان تصنیف ها می کردند . رسم ها که تألیف سنتی و حته نوید اشتهار می روند الهی نامه و مصیبت نامه که در زمره تصانیف با قدرشان میآ حالی که خصم معلوم میشود که در همان زمان تصنیف شده و خودشان مینویسند مصیبت نامه کاندوه جهان است الهی نامه اسرار عیان است