Page 118

(۱۱۳) ترا می نگویم که عذرم پذیر در توبه بازست حق دستگیر همی شرم دارم ز لطف کریم که خوانم گنه پیش عفوش عظیم بنظر غور باید دید که شیخ برای مؤثر ساختن این مضمون کدامین نکاتی را حفظ بخاطر داشته، اول تر اینکه در مناجات مستقیما در مناجات مستقیماً حضرت حق جل شانه را مخاطب نساخته چرا که اگر انسان به مدح او بپردازد کما شخصی را بحسن ظن مخاطب کرده بکشخصی درباره او میگوید احتمال شائبه خوش آمد وظاهر داری میرود، ازین جهت که در سورۀ الحمد شریف حمد و سپاس خداوندی در صیغه غائب ادا شده، از ظهور قهر مؤذن، در بارۀ مناجات کننده بر دلها اثار ترحم تولید می کند و سبب آنست که ازین رفتار ظاهر مینماید مظلومی گنهگار و بیرحمی مؤذن بروی کار می اید وجواب مؤذن دستگیر ولی در جواب ان این است که من از تو خواستگار عفو و رحم نمباشم و بدان امید عفو از تو نیست پروردگارم اکرم کجا امید وارم آن ذات کریم النفس دستگیری است، بلی که این نکته با قبول مناجات خیلی تأثیر می بخشد و بدینجهت انکون در غیاب که اگر کسی شخصی را بعالم غیاب باوصاف ترحم و مهربانی یاد