Page 100

(۹۵) در و دم چو غنچه دمی از وفا که از خنده افتد چو گل بر قفا خرابت کند شاهد خانه کن برو خانه آباد گردان بزن افسوس است که در زمانه شیخ قصید زنان کمتر از شبهای مردان بود و از انست که هر کس با زن خود بیشتر محبت میکرد زن پرست گفته می شد و مردم او را طعن یا دیگر دند. کسی را که بینی گرفتار زن مکن سعد یا طعنه بر وی مزن تو هم جور بینی و بارش کشی اگر یک شبی در کنارش کشی زنان شوخ و فرمانده و سُخنراند ولیکن بدیدم که در بر خوشراند ولی تاسف بسیار است که اغراض و تعلق این پیکر قدسیه را مردم محض نفس پرستی قرار دادند و ندانستند که این جنس لطیف اثبات آب و رنگ چهره کائنات است و باز از اشعارتی که شیخ در باره زنان شهپرستی پرانده است بطریقی مرقوم داشته اند، ازان فقره ثابت میشود که در آن زمان معیار اخلاق چقدر پست بود. زن نو کن ایدوست در هر بهار که تقویم پاریت ناید بکار اما اگر فرقه زنان باین فلسفه عمل پیرا شوند چه جواب خواهد گرفت؟