Page 686

( شماره ٢٦ ) مجلد پنجم حاصل زمين داري در مجلسی صحبت از كسب و کاسبی و پيشه های دستی و ماشینی بوده وعواید آن مستقل وغير مستقل را تعریف و تفریق میکردند . اراء عمومی بران قرار گرفت که پر آونده ترین کسب و پیشه زمین داری است و هر که میخواهد آسوده نشیند ويك بخله بیفتد و میخورد باید چیزی زمین زراعتی بدست آرد . یکی از رفقا گفت من درار غده چندین قطعه ملك دارم وامسال هوس کردم اقلا ازین ملك فراوان افطار رمضان را تامین کنم . بدها قین وصاحب کاران خبر دادم اگر دیگر حاصلی از املاك من نمانده باشد ، يك مقدار برنج هم اگر بفرستید خوش وقت خواهم شد . چیزی نگذشت که برنج رسید ، ولی زحمت مهمانداری چندین نفر صاحب کار و دهقان که حامل ده سیر برنج بودند ، ذایقه آنرا بکام من تلخ تر از زهر مار کرد. بعد از خواستم مهمان ها را مرخص کنم قاطر مهمان کاران برنج حمل کرده بودند مفقود گشت . پس از دو سه شبانه روز که بفو ملدانی و کوچه ها و بازار بالا و پائین دويدم وقاطر بدست آمد ، دوسه نفر دیگر یخن ما را گرفته و به مهمان های ما افزوده شد . یکی شیرینی میخواست ، یکی چوو کا چند غیه قاطر و دیگری پول جارچی کری . وقتی خوب سنجیدم ، چندین موافق قیمت برنج حاصل زمین داری از جیب آقا صرف شده بود . . . کسی نبود عقل آنها را بالا کند : زمین داری خوب است بشرطیکه خود مالك دهقان باشد . سحر خيزی شخص مهذب الحالی در ماه رمضان هر شب مخامه تاکید می نمود که سحر او را از خواب بیدار کنند . وقتی هم که بیدار می شد با چشم های خواب آلود و روی ناشور با عجله تمامی شروع میکرد ، تا صبح نشده بخوردن غذا ادامه داده باشد، بسیار پر میخورد و می خوابید صبح که بیدار می شد پشیمان شده روزه را هم می خورد . باز شب دیگر وقتی که برای سحر خیزی خودش بدیگران توصیه اکید میکرد ، کسی گفت : ترا که روزه نمیگیری چه باعث است نیمه شب از خواب شیرین بان عجله بر خیزی ؟ جواب داد : نماز نه میخوانم روزه نمیگیرم ، سحری هم نخورم ميخواهي يك كافر شوم : پیش بینی افطار بی دندانی را گویند در ماه رمضان غولنگ ( زردالوی خشك ) میخورد تا با روزه داری مصادف شد دهن خود را محکم بست گمان کرد کسی نخواهد فهمید . طرف که از برجسته گی های کومه ( دو طرف دهان ) او فهمیده چه خبر است ، گفت : ـ ای نا قلا روزه میخوری ؟ ـ نی باباجان ، دندان ندارم ، دو دانه غولنك را از حالا این جام کرده ام تا وقت افطار براحت نمیا را بلعیده باشم .