Page 40

شماره ( ٣ ) مجله ( ٥ ) انيس اشتراك سالانه ١٢ افغانی اداره : کابل جاده ارگ محصول پوسته ٢ " مؤسس و نگارنده مسئول خارجه ٢٠ شلنگ محي الدين ٢ شنبه ١٠ ثور ١٣١٠ تاسیس ١٣٠٦ ٢٢ ذیحجه ١٣٤٩ عسکریت چه میخواهد هم چنانکه يك مملکت برای ادامه حیات خود در جرگه ملل عالم به ثروت و غنا احتیاج دارد، بهمان صورت، بلکه بارها بیشتر از ان ، جهت حفظان حیات و وقایه شئون مملکتی ، وعزت النفس مملکت ونگهداشتن حریت و استقلال در جرگه ممالک به عسکر و عسکریت محتاج است. عسکر را می توان بکمال صحت با حکومت بچنان رابطه مربوط و چنان نسبتی منسوب دانست که روح را با جسم. قوه اجرائیه يك حکومت بدون وجود عسکر صحیح و مطابق به مفاد معنی ندارد . و تا به اندازه که بمشاهده پیوسته است هر قدر ملل ترقی نموده اند و سامان تمدن را بیشتر فراهم آورده اند باین چیز ( که آنرا می توان بدون مبالغه حامی حیات ملل دانست ) بیشتر احتیاج محسوس کرده اند، و هر قدر بلند تر رفته اند بهمان اندازه مجبور شده اند عسکر خود را بيك معنی صحیح تر و شکلاً به حقیقت نزديك تر عسکر بسازند ازین جاست که دول تمام قوای خود شب و روز محض برای تعلیم عسکری صرف نموده ، و در نتیجه عسکری به صحنه دنیار می برارند که دیده و یا اقلاً شنیده ایم . مقصود ما درین جا این نیست که به فلسفه این مسئله که عسکریت را چه چیز روی کار آورده است پرداخته ، از رقابت های ملل ، و تزاحم حیات بحث نموده ، یا در عقب آن بیفتیم که انسان چه اقامتی دارد و آن باو چه می کند این چیزی است که ما را از عنوانی که اختیار کرده ایم بقدری دور تر برده و برای ما مفید ثابت نخواهد گردید . برخلاف آن چیزی که ما میخواهیم بگوئیم اینست که در هیچ وقتی از اوقات يك مملكت اگر چه باندازه دول متمدنه عالم باشند نه می توانند از عسکر و عسکریت بی نیاز گردد . حتی دران ممالک نیز با آنکه ملل دنیا مانند ما منتظر نه می باشند که دیگری برای شان کار کند بلکه بر عکس برای جزئی ترین مباحثه که در اطراف امور حیاتی شان می شود تا به شکستن سرهای خود ایستاده اند و کار خود را به تمام معنی آن خود آن ملل به پیش می برند ، باز هم اجرائیه حکومت را به هیچ صورت نه تعلیم یافته گی افراد ملت و نه اینکه مفاد خود را میدانند و خود می سنجند و خود در صدد بدست آوردن آن می بر آیند . و نه اینکه حکومت در پیش برد مفاد خود اکثراً از منطق صحیح کار می گیرد . هیچکدام این چیز ها و چیز های دیگری از همین قبیل نه می تواند از داشتن عسکر وقوه انضباط وغیره بی نیاز سازد . عسکر امروز جزء لازمی و عامل مهم حیات داخلی و خارجی مهالك بشمار میرود ممالك عالم لازمست برای طی نمودن راه ترقی وتعالی، فرصتی و اختیاری داشته باشند ، و تنها چیزی که این فرصت و اختیار را به ایشان تقدیم می نماید ، استقلال ورهائی از زنجیر غلامی اغیار است واین را براى يك مملکت بجز داشتن يك عسكر صحیح که مدافعه حیات و آزادی آن مملکت را متصدی گردد دیگر چیزی ضمان داری نمی تواند بکند . اگر ملل عالم مجبوراند حکومتی یا قوه اجرائیه داشته باشند ابداً نه می توان ازین انکار نمود که به عسکر لزوم قطعی دارند، مخصوصاً در مملکتی مانند افغانستان شاید اگر نظری