Page 261

صفحه ۲ ( شماره ١٤ ) مجلد پنجم بکمال تاسف می نگریم که مدت ها میگردد و چشم های کسانی که در ین محیط با حیاء حسی دارند بیک سو، منتظر است که کی و بکدام لحظه این ملت بیچاره عقب مانده از خواب سنگین بی خودی و از خود رفته گی پهلوهایش بدرد آمده اثار یقظه و بیداری نشان میدهد. گر متاسفانه هنوز هم منظر باید بود ... منتظر باید بود ... اما تا بکی و تا به چند ؟ افسوس ! به چشم خود می بینیم که هم سایه های ماچه يك شدت و حدت فوق العاده برای بدست آوردن سعادتی که نقطة امل و مطمح بنظر تمام ملل دنیا را ( مجز از ما ) تشکیل داده است صرف جهد و سعی می کنند ، و چگونه هر روز برای نایل شدن به سعادت حقیقی که نوع شریف انسان را در خور و سزاوار است چاره های متنوعه اندیشیده پلان ها و نقشه های رنگا رنگ طرح و ترتیب می نمایند و هر لحظه به وسیله جهت بر آوردن مقصود خود توسل می نمایند . مگر هنوز هم نمی دانیم که بالاخره جسم مریض زار و ضعیف این وطن بس مانده که در تحت فشار امراض بد و میکرب های مهلك غفلت و بی دردی روز بروز تنزلوی و ناتوانی آن رو به ترقی و ازدیاد است ، بچه صورت خواهد توانست در صحنه پر هیاهوی تزاحم حیات ، جود ضعیف و جسم عایل خود را حفظ نماید و یا در بین تلاطم امواج ذخر قوای موجودة عالم زورق زنده گی خود را ساحل تعالی برساند ؟ بفکر عاجزانة ما سبب این همه عقب مانده گی و تقهق. روزانه بجز این يك مسئله چیز دیگری نیست که به جریانات اطرف و جوانب خود انظری از روی حقیقت سنجی نیفگنده و هیچ گاه متوجه نشده ایم که این همه غلغله و شوری که با مجتمع بشری برپاست در نتیجه بچه و برای چیست ؟ یا به عبارت واضح تر بگوئیم از این گونه نظر یم و با امور حیات زندگانی بی علاقه فتاده ایم ، تمام این همهمه و شور این نهضت و حرکت متواتر،، این اجتهادات و مساعی لا ینقطع که در صفحه پر از مطالب هستی جریان دارد برای ما که هنوز مسئولیت حقیقی خود را در عالم حیات نشناخته ایم هیچ قدر و اهمیتی ندارد. و نمی دانم که لازمست در سلسله اکملیت و ما کولیت این دنیای پر از فجائع باید خورده شویم و یا بخوریم . بلی ! حادثات عجیبه دنیا پرواز های طیاره را نان بزرگ در فضای سماء و اکتشافات بزرگ علمی وفنی دیگری که هر روز اواره آن سر تاسر دنیا را گرفته است در مملکت کوهستانی انعکاس می کند و یا اگر می کند کوشهای ماخیلی سنگین تراز آن است که بران تاثیری اجری کند : می شنویم فلان عالم وفلان كاشف یافلان رو فیسر به کشف فلان چیز یا فلان نقطة دنیا کامیاب شد و یا اقدام نموده و یا اقلا در راه آن فدا شد . اما به جواب اين يك جملة « به من چه » را گفته صرف نظر می کنیم و میرویم . گوئی به حسن تعجب داریم ، ونه از عاقبت اندیشی بوئی به مشام ما رسیده است ونه میدانیم انسان چه وانسا نیت چه منزلت و حقیقت دارد . حتی نتوانسته ایم بفهمیم که علت عقب ماندن ماحمر و میت از عالم و بی بهره کی از فن است . باری ، وظیفة خود میدانیم به حزین ترین اواری در مقابل برادران هم وطن خود رفع صوت نموده بگوئیم ، انصاف کنید . بر خود و بر اسم شریف انسالت رحم نمائید . و ما را بدنام نکنید . امروز سرشته امور آهسته آهسته ( ولو نامكمل باشد ) بدست تان آمده است. حکومت تان میرود ملی میشود ، از دستبرد مظالم خود پرستان خلاص شده میروید . پس از مشقات بسیاری که کشیده اید امروز باز فرصت مقتضی بدست دارید وازین موقع خوب استفاده کنید، وسعی نمایند . که کار خود را ، وظیفة خود را بشناسید و بدست بگیرید و پیش ببرید . وری خود را آئینه بزرگی که دنیای وسیع با عملیات واجرا آت ترقی پسندانه خود با شياء ( تعرف الا شياء با ضداد ها ) نهاده است ملاحظه نموده عبرتی گیرید . و با حکومت خود در تمام اجرا آت صحیح و مفید آن يك نوع تعاضد و تعاون مادی و معنوی ارائه نموده متحداً ومتفقاً برای نجات و فلاح ابدی خود و جهت تأمين حيات، آتية مملكت خود در صفحه كائنات راه و طریقی صحیحی بجوئید و بدست آورید . ( .... )