Page 60

صفحهٔ ۱ نمبر ۵ سال یکم قیمت سالیانه در دارالسلطنه کابل ۸ روپیه کابلی در اطراف داخلهٔ مملکت با اخراجات ڈاک ۱۳ روپیه کابلی در خارج مملکت با اخراجات ڈاک نیم پوند انگریزی قیمت یک نسخهٔ آن در کابل یک عباسی است بهر پانزده روز یکبار نشر میشود تاریخ شمسی ۱۴ قوس ۱۲۹۰ سراج الاخبار ۱۳۲۹ نگهبان ایشیک اقاسی ملکی حضور اعلیحضرت بهادر علی احمد مدیر و سر محرر محمود طرزی ادارهٔ کتابت و مطبعه در ماشین خانهٔ دارالسلطنهٔ کابل همه امور راجعه به ادارهٔ جریده بنام مدیر فرستاده میشود تاریخ عربی ۱۵ ذی حجه ۱۳۲۹ درین اخبار از حوادث داخلیه و خارجیه و بسی مقالات مفیده درج میشود منظورهٔ عالی صورتِ رجوعِ باطن بر ضمیر خمیره یافت تخمیر بهر یک از اعزه و اشراف ، و بر اتبعه و رعایای صداقت اوصاف از هر گروه و اصناف سکنهٔ مملکت محروسهٔ شاهانهٔ ما ( افغانستان ) پوشیده مباد . برانیکه درین جهان فانی معیشت و زنده گانی میورزد در هر کار و همه اعمال خود دو منظور در نظر دارد: یکی مادی یعنی جسمانی ، دوم معنوی یعنی روحانی در هر دو حال برای هر کار خود انسان بسی وظیفه موظف، و به اجرای بسی کار ها مکلف میباشد که بنا بر مقتضای محرمیت و شرافت نوعی که ذات اقدس حضرت ( احسن الخالقین ) جل و علا انسانرا عطا فرموده در بجا آوردن آنوظیفه ها و ایفا نمودن آن کار ها هم به رفع و زایل ساختن احتیاجات و ضروریات جهانی خود کامیاب می آید، و هم از ثوابات روحانی اخروی خود بهره یاب میگردد . چنانچه طاعت و عبادت رب معبود انسانرا بمقامات عالیات روحانی سرفراز میسازد چنان معاونت نوعی انسانها با یکدیگرشان بر رفع احتیاجات نوعی شان ممتاز میگرداند . درینجا یک روشانی بیان میکنیم : هرگاه یک شهری فرض کنیم که مالک سه لک مردم باشد، و آب صاف و پاکی که برای نوشیدن ، و بکار بردن شان لازمست در آن شهر موجود نباشد ولی همسایه اش کرده و دور تر یک آب با صفات خوشگواری موجود باشد که صالح و نافع صحت شان باشد البته مردم آن شهر مجبور میگردد که کوزه های آب خودشان را بدوش گرفته شش کروه مسافه را طی کنند، و کوزهٔ خود را از آن آب پر کرده بیارد. درین حال دو نقصان وارد میشود که یکی تعب و مشقت وجود است و دوم ضایع شدن و بیهوده رفتن ( وقت ) حال آنکه ضایع شدن وقت تدارک کردن بسیار از حوایج ضروریهٔ انسان نیز معطل و بیکار میماند، زیرا انسان تنها بیک نوشیدن آب نی بلکه به بسی چیز های دیگر نیز برای زنده گانی خود محتاج است، پس اگر در روز چهار پنج ساعت خود را یک انسان تنها به تدارک کردن آب خود ضایع کند آیا برای دیگر حوایج ضروریهٔ خود کجا وقت خواهد یافت ؟