Page 530

( ٥٩ ) در نشه خود را در خانه شبکه کاری پنداشته بغنو دگی می افتد همان تصور دولتمندی در خواب منتقل شده دزدی را پیش رویش میآرد مبادا خلطه طلا موهوم دزدیده شود از خوابیکه بخیالش خوابست بیدار میشود — زانویش ایستاده و شوز میخورد — همان را دزد انگاشته آهسته که او خبر نشود سوتهٔ بنک برداشته محکم وار میکند و دستی زانوی خود را بدست گرفته چون پچق میکند وای وای هم میکند صدایش را شنیده ملا معه همراهیانش می درآید و از سبب دردش پرسان میشود — چرسی — اگر چه عینک زانوی ما شکستانده اما ضربیکه از دستم اوهم خورده است در عمر از یادش نخواهد رفت ملا — که بود و چرا زدیش و چرا زدت؟ چرسی — آقا دزد بود ، دزد !