Page 270

تحفة الامان في سيرة النعمان حصه اخرى (٢٦٩) موافقت فقه حنفیه بانصوص شرعیه شخصی مسلمان از سلطان وقت بغاوت نماید و در موقعیکه از فاقه جان بلب گردد بنزد امام ابوحنیفه آن مردار گوشت خنزیر وغیره بقدر سد رمق خورده میتواند . وبنزد امام شافعی در ان حالت بخوردن آن مجاز نیست زیرا که وی در حالت بغاوت است وبرای اهل بغاوت خوردن آن در مذهب او جائز نیست . معنی را که امام شافعی ازین الفاظ گرفته است اولاً از سیاق عبارت بالکل بیگانه است دوم اصول شرع مساعدت او را نمیکند زیرا شریعت اجازت ورخصت اشیائی را که برای انسان در وقت ضرورت داده است آن بواسطه جرم وعصیان بطلان نمیپذیرد . باینکه دروغ گفتن هم گناه است لکن در بعضی حالات که انسان را خوف هلاك دامن گیر باشد برای وی گفتن دروغ رواست پس آیا يك گنهگار چرا ازین اجازت متمتع شده نمیتواند ! اگر در صورت متنازع فیه مقصد چنان باشد که برای آن شخص بدین واسطه در حالت مخمصه اجازت خوردن نیست تاوی هلاك گردد . پس نباید تخصیص این عدم اکل را با ماكولات محرمه نمود بلکه برای او اجازت خوردن غذای حلال نیز داده نشود ؟ ! آنچه مذکور گشت مسائل نضی بود حضرت امام ازین مسائل که مسئله قیاسی را قائم داشته امام شافعی دران نیز به مخالفت او پرداخته است . بنزد امام صاحب نوشیدن شراب برای مردیکه از تشنه گی قریب هلاك شده باشد نظر بدین مسائل اجازه است و امام شافعی آنرا جائز نمی انگارد اگر امام شافعی مانند دیگر ارباب ظاهر منکر از قیاس می بودند پس ازین جواب او چندان تعجب دست نمیداد اما با اینکه عامل و قائل بالقياس است این تخالف او بیشتر موجب حیرت و استعجاب میگردد . زیرا که علت مشتر که یعنی تحفظ نفس از هلاك این حالت وازان حالتی که صراحتاً در قرآن مسطور است کاملاً یکسان میباشد با زوجه عدم اشتراك احکام از کدام رهگذر است . مسائل جنایات تعبیر صحیح احکامی را که نسبت بجنایات در قرآن مجید مذکور است بطوریکه امام ابوحنیفه نموده و هر یکی از مجتهدین نتوانسته است . آن قواعد قصاص که در زمان