Page 179

تحفة الامان في سيرة النعمان حصه اخری (۱۷۸) مبحث رواتيكه بر خلاف درایت باشد از محدثین تا آخر بصحت این روایه اقرار داشتند - چنانچه در طبقه متاخرین اهل الروایه - حافظ بن حجر - که نسبت بعموم محدثین زیاده تر نامور و دانشور بود به بسیار زور و شور در تائید این حدیث می‌نوشید و میگفت از انجا که رواة این حدیث تماماً اشخاص ثقه میباشند ابداً از صحت آن انکار کردن لازم نیست همچنین حدیث «والشمس» را که در آن بیان کرده شده است از حضرت «علی كرم الله وجهه» نماز عصر قضا شده بود و آنحضرت دعا کرد که آفتاب بعد از غروبش واپس از مغرب طالع شد - چون وی نمازش را خواند باز غروب گشت ، «محدث ابن جوزی» جرأت نموده این حدیث را موضوع قرار داده است - اما «حافظ بن حجر» - وجلال الدین سیوطی وغیر هما بکمال شدت بمخالفت وی پرداخته اند در موقعیکه امام صاحب نیز امثال این روایات را غلط وموضوع میگفت بیشتر مردم بمخالفت وی میپرداختند اما وی هیچ باك وپروائی نمیکرد واعتنائی بدان نمی‌نمود - . اما باید دانست وغور باید کرد که از لفظ عقل - حضرت امام آن معنی ومفهوم وسیع را بخاطر نداشتند که درین ایام افراد نام نهاد تعلیم یافته (فرنگی مآب) ازان مقصد میگیرند واز روی آن اکثری از مسائل شرعیه را ( خاکم بدهن ) بی اساس توهم میکنند . مخالفت قیاس دوم اگر نسبت بدان واقعاتی که بر مردمان زمانه آنحضرت شب و روز در پیش می‌آمد کدام حدیثی منقول گردد واز مراتب احادیث احاد زیاده نباشد آن روایت نیز مشتبه است - بنای این اصول برانست آن حوادث واموراتی که برای اکثری از مردمان عائد ولاحق میگشت اگر در آن باب کدام روایت وهدایتی از آن حضرت شرف اصدار می‌یافت همانا تماماً بر رفتار آن وتطبیق نمودن کردار شان بدان مکلف ومجبور می‌بودند تا که آن روایه کسب عمومیت می‌ورزید در صورتیکه آن روایه باینکه ارشاد عمومی را در بردارد محدود مانده معلوم است که این تحدید آن برخلاف اصول درایت میباشد اکثری از محدثین صراحتاً می‌نویسند که ابوحنیفه مخالف آن روایه است که برخلاف قیاس باشد - اگرچه ما این قول را بی اصل وغلط نمی پنداریم