Page 55

( ٤٨ ) یکی بیخ و تخم خوش آمد بکوش که در مجلسی می سرودند دوش مرا راحت از زندگی دوش بود که آن ماه رویم در آغوش بود مرا در انچو دیدم پر از خواب ست بدو گفتم ای سر و پشنگ مست دمی نرگس از خواب پستی برآی چو گلین بخند و چو بلبل بگوی چه میخسبی ای فتنه روزگار بپا و می لعل نوشین بیار مگر گرد شورید در خواب گفت مرا فتنه خوانی و کوئی نخت در ایام سلطان و شمشین نه بند د گرفت این خواب کس در انمار شاهان شبستان ست که چون نگه بر تخت شاهی نشست بدورانش کس نیازارد کس سخن ها کز خود همین داد و بس پس انکفت یکره بصاحب دلی که عمرم به شد به حاصلی بخواهم کنج عبادت نشست که دریابم این پنج روزی که است