Page 349

( ٣٤٢ ) دراز انجا غایب شدم روز چند چو عذر آرم از سنگ تردامنی یتیمم بجر م گنه کم گیر چرا باید از ضعف حالم گریست خدا یا بفضلش شگستیم عهد چو پرهیزم از دست تقدیرها بهر حبس کردم تو بر می دری ز من مهر نغگست بر می درم چو باز آمدم در برویم ببند که عجز پیش آورم کای غنی غنی را ترحم بود بر فقیر اگر من ضعیفم پناهم توئیست چه زور آورد با قضا دست جهد همین کسب عذر تقصیر ها چه قوت کند با خدای قوی که حکمت چنین میرود بر سرم پیرمرد و زالی زشت خواند ز بس صورت خویش می د کریدم مرا باس از زشتیه پیرمرد کی جوانی بگذشت که حیران بماند که عیبم شماری که بد کرده ام ز ناخوشم زشت در پنها دی