Page 333

( ٣٢٦ ) که ناگه دهل زن فروکوفت کوس بخواند از قضا بروح خروس خطیب سیه پوش شب بی پلام بر اور د شمشیر روز از نام فتاد آتش صبح در سوخته چکد مر جهانی شد افروخته تو گفتی که در خط زنگبار زیک گوشه ناگه در آمدتار مغان تبه کار ناشسته روی پدید آمد ند از در و دشت و کوی بپس از مهر و د و شد و از زلغمه در ان بتکده جائی ارزن نماند من از غصه رنجور و از خودات که ناگاه تمثال بر داشت دت سبکبار از انها برآمد خروش تو گفتی که در با در اید بجوش چو بتخانه خالی شد از انجمن بر همن نگه کرد خندان بمن که دانم ترا پیش مشکل نماند حقیقت عیان گشت و باطل نام چو دیدم که جهل اندر و محکم است خیال محال اندر و مدغم است نیا رستم از حق دگر پیچ گفت که حق با اہل باطل بنا بیست