Page 254

( ٢٤٧ ) یکی کو بد د نیا فزونتر ببرد کو بر گشته ایام و بدحال بود دگر ار شد جلال سرای امیر غلامان سلطانی انژدیتر چکان نشستن اپستوا نیکند همی گفت و از هول جان میگریز اگر دستم از دست این در زدن من موسش ویرانه پیر زن مینز از جبل جان من هم پیش قناعت نکوتر به و شاب خویش خدا و ند از ان بنده خر سپست که راضی بقسم خداوند یست یکی طفل دندان اورد روز پدر سپ بفکرت فرو برده بود که من نان برک از کجا ارش مروت نباشد که بگذار شش چو بیچاره گفت این سخن چیرست گرفتار زاد را جو مرد انگشت مخور هول ابلیس تا جان دهد همانکس که دندان دهد نان دها