Machine transcription
( ٢٤٦ )
به پیری فرستاد رویش ضمیر امیر ختن جامه از حریر
بشادی چو گلبرگ خندان شگفت پوشید و دستش بوسید و گفت
چه خوب است تشریف شاهنشین وزاخ بهتر قد خویشتن
گر آزادۀ بر زمین خسب وبس مکن پرقالی زمین بوس کس
یکی ناخوشش میارزی تمام چو دیگر کسان گر بسازی تو هم
پراگنده گفتش ای خاکسار بر وطبعی از خوان نعمت مسار
قباست چاک نوردیده رو قبایش میدند و دستش گرت
شنیدم که میگفت خون میگریست که ای نفس شوم وکرده زجارت
بلا جوی باشد گرفتار آز من بنجار پس بندمانی مجاز
چه دلتنگ خفت ان در مایه دوش که برخیره دیگران شکر گوش
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.
