Page 245

( ۲۳۸ ) بنامردی از حم بدادم دست چو ماهی که با جوشش عقده بست کجا نرا نشد ناوک اندر سینہ که گفتم بدوز دسندان بتیر چو طالع زماروی برنج بود سپهرش ستیزه قضا سنج بود ازین و لغبت حصه می گشت پر که بی بخت کوسش نگیرد بگو یکی آهنی جبه در اروپل همی بگذرا نید پیکان ز پیل نه پوشی آمد بجنگش فراز جوان جہانسوز و پر کار ساز پرخاش بستت هم بدام گور کمندی که بختش که از خام کور چو دیدار و پیل ند پاره پوش کان ارزه آورد و زهر را بکوش برنجا د تیرند نگس نزد که یک چوبه بیرون فتاد از نمد دلاور درامد چو دستان گرد بخم کمندش در اورد بود بلسکر کش دو در خیمه دست چو در دافع کی بگردان بیست