Page 242

( ٢٣٥ ) پنجاشن ز دور سپهر طه زبر فرو برد چنگال در مغز شیر گرفتی نگر بند زور آزمای و گر کوه بودی کندی زجای زره پوش چون بسته زیرین قبا که کردی ز مرد و برزق ندا نه در مردی او را نه در مردمی دوم در جهان پوشیده آدمی مرا یکدم از دست نگذاشتی که بار است طبعاً سر پرشتی سفر انچنان سایه من ربود که چشم دران بقعۀ ورمجود قضا نقل کرد از عراقم بشام خوش آمد دران خاک پاکم مقام دگر حرف از شام جانانم کشید آرزومندی خانه ام قضا را چنان اتفاق افتاد که بازم گذر بر عراق افتاد شبی سر فرو شد بادیث ام بدل بر گذشت آن هنر پیشه ام نمک ریش دیرینه ام تازه کرد که بودم نمک پروردا روپرد بیدار وتی اسپ را تاختم بدرش طلبکار و خواناتم