Page 24

( ۱۷ ) صدف کو هستی از وازیر توان در کشور یک دانه نگهدار یا رب بفضل و کرمش خدایا در افاق نامی کنش مقیسش به انصاف و تقوی دار غم از دهنش ناپسندت مباد بهشتی درخت آور د حوض و باج از ان خاندان شیرین کانه زاج ز می این دانش بی زوال او بخشید کرمهای حق در قیاس خدایا تو این شاه درویش دوست امید وارش اینت مید باز باران فتند و ارد و گریکدار که پیرایه سلطنت خانه پرهیز از اسیب چشم بدش بتوفیق طاعت گرامی کنش مرادش بدهی و عقبی برار وز اندیشه بر دل گزندت مباد پسر نام جویے و پدر نامدار که باشند بدخواہ این خان داب زسعی بخت و دولت که پایندہ باد چه خدمت گذار و زبان سپاس که آسایش خلق از ظل اوست پسرش سبز و رویش تو سفید