Page 224

(۴۱۷) بر هوشیار آمد از راه دور دلی پر ارادت بسری پر شور خردمند از و دیده بر دوختی یکی حرف در وی نیاموختی چو بی بهره عزم سفر کرد باز بدو گفت دانای گردن فراز تو خود را گمان برده پر خرد از انی که پر شد دگر چون برد ز دعوی پری زان تهی میروی تهی آی تا پر معانی روی ز هستی در آفاق سعدی صفت تهی گرد و باز آی پر معرفت بخشم ار ملک بنده چیره دست بفرمود بستش کشان در پشت چو باز آمد از خشم شمشیر تیز بشمشیر زن گفت خونش بریز بخون تشنه جلاد نامهربان برون کشد دشنه جان ستان شنیدم که گفت از دل ریش خدایا بحل کردمش خون خویش که پیوسته در نعمت ناز و کام بر اقبال او بوده ام دوست کام