Page 210

(۲۰۳) بفرمود در دم شکسته رزنو شکسته بچنگ او سپند اندود پیمانه پارسنگک در بی دند روان خمر و چنگ او فاد خون خم آبستن خمره مامه بود شکم تا بنافش درید بزنگ بفرمود تا سنگ صحن سرای که گلکونه حسن یاقوت فام عجب نیست بالوعه کرشد خراب اگر مرچه بربلاک رفت نیک وگر قاسمتی چنگ در می دوش جواز اسپر از کبر و پندار است منقش بر آن شیشه صافی بز بدر کرد کوبند باز پر رو که در اثنداند و گردش دند تو گفتی شده پست از بلاکشه نون در ان خمره دختر مخدره بود قدح را بر و چشم خونین شنگ بکندند و کردند باز جای بشستش نمی شد ز روی غام که خورد اندر ان و چندان شراب قفا خوردی از دست مرزوم بمالیدی او را بطلبند و روش چو پیراں بکنج عباد نشست