Page 204

(۱۹۷) یکی بخود از غمناکی چوبست یکی بر زمین سینه ها بر درو فتادند در عقب پاے مرغ که در حل آن معما با هیچ کند طایر در صفت آخرین بفرمش در امد چوشیر عرین بگفت ای سنا دید شرع رسول با جلاع و تنزیل فقه اصول مرا نیز چوکاں بلبستے بگوے بکشه اگر نیک دانی بگوی که برهان قاطع ایام معنوی نه در گشای کردون بحت توی بکلک فصاحت بیانی که داشت بدلہا چو نقش نکیں کاشت پسرار کوی صورت معنی کشید قلم بر سر حرف دعوی کشید بگفته دهش از سر کنار آفرین که بر عقل و طبعت ہزار آفرین پسند بیخن تا بجاے براند که قاضی چوند در دل بماند برون مر از طاق و دستا رشیس باکرام و لطف خره سا وشیس که سیهات قد ر تو نشناختم بشکر قدمت نیز د بستم