Page 187

(۱۸۰) یکی را چومن دل بستت کیسی کر و بودوی بر د خوار می بسے پس از حوشمندی فرزیکی مدف بر زد مند شش بو یجنی ز و شمن بخار روی از مهر و وست کہ تریاک اکبر بو در سهر دوست قفا خردی از دست یاران خویش چو همسار پیشانی آور و پیش حیاتش چنان پسر آشوب کرد که بام در مانش لکه کوب کرد بخودش تشنیع یاران حبر که قطره ندارد زباران خبر کر ا پای خاطر براید بستنگ نیند یشید از شیشه نام و سنگ شنی یو خرد ر ابر مجد و نخت درا نحوش آن مر د و بروی چو که محال میارنش نبود زیار ان کی که زراش نبود بآبی فرو رفت نزدیک بام بر وبته پر ما دری از حام نصیحت کری کو ش افکار کرد کہ حنو د را بکشتی در ین آب سرد زبر ای منصف برآمد خروش که ای یا رحبدار ملامت حموش