Page 165

( ١٥٨ ) کمین مارش از پیش سنگی بخور براه ندی باز گشتی بغور بگفتش ای شوخ شوریده کب عجب صبر داری بر چوب مکب بگفتا ای خابر من از دست او نه شرطست نالیدن از دست او من اینک نم دوستی میزنم گرا تو دو ست دار دو گر د شمم ز من صبر پے او توقع مدار کجا او تم انگار من ار دشدار از نیز وی صبر و نه جای گریز نه امکان دن جای ستیز کوزین بار که پر متاب اگر چه رویم نه بر التها پریزانه جان او در پای اوست که او زنده در کنج تاریک است بگفتا ز خواری خرد کاره بجفا بارش انقهم تو کوی بکشا سرت کر بسته بتیغ بگفت ای عجب رحم نباشد دریغ مراخود ز یزیت چنان بتد که نیت بر تار کم با سته کبر این مایه شکر بیعتیبه که در عشق صورت نبیند کشیبه