Page image — the source of record
Machine transcription
( ۱۳۲ )
باز اندارشدش کسی که می نکرد که سگ پاسبان دو مانش را
بران مرد کند پست دندان تیز که مالد زبان پسرشش و رو
یکی رو بهی دید به دست و پای فرو مانده در صنع او در خای
که چون زندگانی بسر می برد بدین دست و پا از کجا میخورد
درین بود درویش شوریده رنگ که شیری برامد شغالی بچنگ
شغال نگون بخت را شیر خورد بماند انچه روباه از ان بخیزو
دگر روز باز اتفاق او فتاد که روزی رسان قوت وریش داد
یقین مرد مر دیده را باز کرد شد و تکیه بر آفریننده کرد
کزین پس کنجی نشینم چو مور که روزی بخوردند پیلان و نور
زندان او بر دهنده بی پر که نبخشد روزی نمیه شند
چو گانیه نماز تور روشن است چو خفاش گرگ و استخوان ده و تو
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.