Page 12

( ٥ ) جهان متفق بر الهیتش فرو مانده درکنه ماهیتش بشر ماورای جلالش نیافت بصر منتهای کمالش نیافت نه بر اوج ذاتش پر مرغ و هم نه در ذیل وصفش رسد دست فهم درین ورطه کشتی فرو شد هزار که پیدا نشد تخته برکنار چه شبها نشستم درین سیر گم که دهشت گرفت آستینم که قم محیطست علم ملک بر بسیط قیاس تو بروی نگردد محیط تو ان در بلاغت بسبحان رسید نه درکنه چون و بی سبحان رسید نه ادراک در کنه ذاتش رسید نه فکرت بغور صفاتش رسید که خاصان درین درد پس مانده اند بلا احصی از تک فرو خوانده اند نه هرجای مرکب توان تاختن که جاها سپر باید انداختن واگر سالکی محرم رازگشت ببندند بر وی در بازگشت کسی را درین بزم ساغر دهند که داروی بیهوشیش در دهند کپچون کپعی