Page 63

( ٥٠ ) آيا شما جلوۀ که درین حکمت ربانی در عالم طبیعت جسمانی ظهور یافته يك چیزی بی حکمت و بی اهمیتی میشمارید ؟ نی يكبار شما در سرّ حکمتی که در ان مضمر و مستتر است يکقدری غور و ملاحظه نموده محاکمه فرمائيد : انسان پدر خود را که از صلبش ، و مادر خودرا که از رحمش بدنیا آمده ، و ديگر خویش و اقربای خود را بخود خويش و قریب دانسته باهمان محبت صلهٔ ارحامی تابه آخر دوام کرده میرود . اما يك آدم ناشناس بيگانهٔ محض را که اکثر بقوم وقبيله هم نزديك نباشد ايا كدام رشتهٔ پرقوتی خواهد بود که اور ا با نو چنان خويش و اقربا بسازد که وجود همديگرشان بيكديگر مزج و خمیر شده از ان خمیرمایۀ ممتزج شده دیگر وجودها بوجود آید ؛ و در بزم محفل انس قرب ونزدیکی آن وجودین ؛ ابوین که اقربترین وجودین است بیگانه بماند ! ومحبت بدرجۀ افراط گیرد که ترك پدر ومادر و خویش و تعلقات حتى وطن نيز براى آن وجود ضعيفة بیگانه آسان، و ترک جان نیز در راه زوجش ارزان نماید ؟