Page 56

( ۳۳ ) چاره می اندیشیم . براستی که با نقروف خطا نکرده بود . بعد از یکساعت بموجب قاعدۀ طبیعی مد و جزر آب آبنایی که مابین جزیره لك و قطعۀ مد نظر شان واقع است فرونشست . و از جریان و جوش و خروش بازایستاد . و از هر هر طرف ریکهایمیدان برامد . پیش از پیشین بد و ساعت هر سه نفر رفیق کالای خود را کشیده و مانند عمامه بر سر خود بسته و در میان آبنا که از پنج قدم عمق آن تجاوز نمیکرد درامدند . درجا هائیکه چقوری آن بیشتر میبود هاز و مانند ماهی شناوری میکرد . در کم وقت بدون مشکلات بساحل پیش روی خود گذشتند ، و بعد از انکه در آفتاب خود را خشک کردند کالای خود شانرا پوشیده بکار آغاز کردند . باب چارم منصب یعنی جای آبریزش يك نهر — شمینه ها — دوام برجستجو — جنگل در ختان سبز — آتش در دادن — انتظار جزر — قطار چوب — برگشتن بسوی ساحل . ژده ئون ، بپانکروف در همانجا ماندن شانرا تنبیه کرده خودش یکسر بسوی طر فیکه ناب رفته بود روانه شد و بعد از کمی از نظر غائب گردید . هار بر نیز اگرچه با ژه ده ئون رفتن میخواست ، ولی پا نقروف مانع آمده گفت : — تو باش فرزند ! هر کس يك وظیفه دارد . ناب و موسیونه ده ئون برای معا ونت و جستجوی موسیوسمیت کفایت میکند . برما و توهم دیگر وظیفه هاست . اولايك جاى سرپناه ، و يك لقمه خوردنی تدارک کنیم . رفقای ما که مانده و هلاک بیایند به این چیزها احتیاج کلی دارند . پیش از انکه آنها بیایند ما و تو انخدر متهی از ابکنیم . هاربر — بسیار خوب ! من حاضرم پا نقروف .