Page 419

( ٣٥٦ ) که از وظیفۀ خود افزونتر کارها کنم» لهذایك فکر بسیار دلاورانه بخاطرش خطور نمود که آنهم خود را فدا کردن و جزیره را با مهاجران رهانیدنست ! این مسئله را نیز آیرتون تفکر نمود « که سبب یگانه آمدن این کشتی بصورت رهزنی به پیشگاه جزیرۀ لینقولن منم . چرا که فکر این رهزنی دریائی را بدماغ بوب هاروی من انداخته بودم، و هر شقاوتی که او آموخته معلم اول او من بوده ام . که بسبب آن تعلیمات من آخر الامر رئیس اشقیای بحری شده تا بدینجاها رسیده است » آیرتون را ازین تفکر خیلی دهشت، و شرمساری دست داد و وجدانش بر و حکم کرد که میباید این کشتی را بعهمۀ کشتی نشینانش بر هوا نماید ، و خود را نیز با آن یکجا محو و نا پدید گرداند . آیرتون در اجرای این فکر خود هیچ تردد نورزید . واینهم به او معلوم بود که در ینگو نه کشتیهای رهزن باروت بسیاری موجود میباشد ، و مخزن بارت هم در ینقسم کشتیها همیشه در طرف دنبال کشتی میباشد . لهذا خود را بآن مخزن رسانيدن و يك شرری در ان انداختن به اجرای مقصد آیرتون کافیست . آیرتون بکمال احتیاط ، و تمام دلاوری از سطح کشتی به طبقۀ پایانی از راه زینه فرو آمد . درین طبقه كه يك دالان بزرگ طولانی بود عملۀ کشتی بیخودانه و مستانه افتاده و بخواب رفته بودند . در زیر ستون کشتی یك فانوسی آویزان بود و به ستون مذکور از اجناس مختلف اسلحه مربوط میبود . آیرتون از میان اسلحه يك طپانچه شش میل براورد طپانچه را معاینه نمود . دید که از جنس بسیار اعلا و هر شش میلش پر است . دانست که بآتش دادن يك كارطوس آنرا در مخزن باروت کشتی را بر هوا خواهد پرانید . طپانچه را بدست گرفته بسوی آخر دالان مذکور که مخزن باروت در انجا بود پیش رفت . هر چه که پیش میرفت فانوس روشنیتر کمتر میشد که بسبب تاریکی ممکن نمیشد تاپای آیرتون به یکی از خوابیده ها بر نخورد ، و هربار که پایش بکسی بر میخورد هزاران فخش میشنید . آیرتون به احتیاط و تانی برفتن دوام ورزیده تا به پیش دروازۀ مخزن