Page 352

- ( ٣٠١ ) - دانستند که بیچاره آدم در زیر تأثیر هیجان و اضطراب شدیدی میباشد . دندانهایش بر همدیگر میخورد ، و بدنش میلرزد ، اشکهایش میریزد . رفقا از بحالت او بحیرت افتادند آیا بیچاره را چه حال پیش شد ؟ آیا باز حال وحشتش بر و غلبه نمود ؟ مهاجران به این فکر بودند که آدم وحشی بسخن آغاز نهاده گفت : — چه حق داشتید که مرا از جزیره من درینجا آوردید ؟ مرا با شما چه مناسبت است ؟ آیا شما میدانید که من کیستم ، و چه کرده ام ، و دران جزیره چرا ، و بچه جرم ترك شده و تنها مانده ام ؟ آیا شما میدانید که من چه قدر ملعون و كافر نعمت يك بدبختی هستم ؟ بگوئید نی ! چرا مانند من يك نجس ملعون ناپاك را بچه دلیل و چه سبب باین جزیره پاك خود آورده اید ؟ مهاجران اینسخنان شخص مجهول را بکمال آرامی و سکوت بشنیدند سیروس سمیت به شخص مجهول نزديكشده خواست كه با او يكدو كلمه گفته او را تسکین و تسلی دهد ، اما وحشی بشدت وحدت خود را واپس کشیده گفت : — نی ! . . . نی ! . . . يك سخن بگوئید ، آیا من اسیر و بندی شمایم ، یا آنکه آزادم ؟ — نی ، خدا نکند که تو بندی باشی آزادی ! — چون چنینست بخدا سپردیم ! اینرا گفته و مانند دیوانگان رو بجنگل بفرار آغاز نمود . اگرچه رفقا در پی او رفتن خواستند ولی مهندس مانع آمده گفت : — بگذارید ، بحال خود ش ترك كنيد ! پانکروف — این حریف دیگر هیچ نخواهد آمد ! مهندس — نی پانکروف ، می آید . ازینواقعه بسیار روزها گذشت ، از وحشی مذکور هیچ اثری معلوم نشد . اما مهندس میگفت این عصیان آخری طبیعت شدید اوست .