Page 255

- ( ٢١٤ ) - هیچ جوابی از طرف کشتی نیامده لحظه بلحظه نزدیکشده میرفت. تا آنکه مجایکه مهاجران بود ند کشتی نزدیکشده برسید . پانقروف چون خوب نظر کرد فریاد برآورده گفت که : — وای ! این کشتی خود ماست ! به بینید که چه کشتی وفادار است . ریسمان خودرا بریده دویده دویده آمده است. مهندس — آیا صندال خود ماست ؟ پانقروف — بلی ! ببینید که بچه وقت و زمان مناسب خود را رسانیده است . بحقیقت که این کشتی خود مهاجرانست که در نزديك سر چشمه نهر مرسی بدوزیسمان بد و درخت بصورت بسیار محکم بسته کرده مانده بودند . پانقروف و ناب بد وعصا چوب دراز کشتی را کشیده بکنار رسانیدند . از همه پیشتر مهندس در کشتی جهیده ریسمانی که کشتی را بآن بسته بودند معاینه نمود . دید که ریسمان بریده و خورده نشده بلکه بازگردیده است . دیگر رفقا نیز در کشتی سوار شدند . ژه ده ئون چون حالت ریسمان را بدید گفت : — اینست مسئله که . . . . مهندس — بسیار حیرت آور است ! ژه ده ئون — هم بسیار بسیار حیرت آور ! بواقعی که اینمسئله خیلی غریب است . هر چه که باشد دم نقد برای مهاجران نعمت بسیار بزرگی شد . اما از همه غریبتر اینکه باینچنین وقت لازم و موقع ضرورت رسیدن کشتی مسئله ایست که بجز کرامت و خارقه بدیگر هیچ چیز حمل نمیشود . هرگاه يك قدری اولتر از رسیدن مهاجران میرسید البته که آنرا آب بدریامی انداخت . اگر این واقعه در زمانهای پیش واقع میشد و از جای مهاجران هم مردمان کهنه عقل میبود همان لحظه حکم میشد که اینجزیره پر طلسم است . و یا پر از دیو و پریست ولی مهاجران ما از انگونه اشخاصی نیست که باینگونه چیزها باورکنند البته سبب حقیقی و